اگر از من بخواهند سه تا از بهترین فیلم‌های نوجوانانه کالت سیاه که در طی ۳۲ سال گذشته ساخته شده‌اند را انتخاب کنم، اولین انتخاب‌هایم هذرها Heathers محصول ۱۹۸۸ و دانی دارکو Donnie Darko محصول ۲۰۰۱ هستند و انتخاب آخرم خودجوش Spontaneous خواهد بود. این فیلم به شدت خنده‌دار است و به روشی هوشمندانه و محترمانه زندگی نوجوانان امروزی را به تصویر کشیده که سرشار از برداشت‌های اجتماعی هجوآمیز و کنایه‌دار و البته عمیق هستند.
کاترین لانگفورد در نقش مارا دختر بدبین و حاضرجواب داستان، بسیار شورانگیز ظاهر شده است. او چند ماه دیگر دوران دبیرستان را به پایان می‌رساند و وقتی یکی از همکلاسی‌هایش درست در مقابل چشم او و بقیه ناگهان منفجر می‌شود، نسبت به زندگی آینده‌اش دچار شک می‌شود. بله، او دقیقا منفجر می‌شود و خون همه جا را فرا می‌گیرد.
این یک بیماری واگیردار تصادفی است که بی‌دلیل باعث منفجر شدن افراد می‌شود. تصور کنید بچه‌های خوب از خانواده‌های خوب که شاگردان ممتاز مدرسه هستند و آینده درخشانی پیش رویشان دارند، ناگهان دچار ترس و اضطراب از موقعیتی می‌شوند که در یک چشم برهم زدن همه چیز را نابود می‌کند.

شاید برایان دافیلد که با اقتباس از رمان آرون استارمر این فیلم را ساخته، استعاره‌ای از ترس نوجوانان امروزی نسبت به تیراندازی‌های مدرسه در آمریکا را تحت‌ عنوان یک بیماری واگیردار به تصویر کشیده است. نکته جالب درباره این فیلم این است که خودجوش Spontaneous پیش از ظهور کووید-۱۹ و اتفاقات اخیر ساخته شده و در داستان این فیلم هم نوعی قرنطینه وجود دارد.
چارلی پلامر در نقش دیلن پس از حضور در فیلم‌هایی مثل به پیت تکیه کن Lean on Pete و کلمات روی دیوارهای حمام Words on Bathroom Walls، به بازی همدلانه‌اش ادامه می‌دهد. او مدت‌هاست که عاشق مارا شده اما به خودش قول داده که هرگز این عشق را بروز ندهد، تا اینکه بالاخره به خاطر اتفاقاتی که در مدرسه در حال رخ دادن است و شاید فردا هیچ‌کدام از آنها زنده نباشند، تصمیم می‌گیرد که حرکتی انجام دهد. هرچند اولین قرار آنها شباهتی به یک قرار عاشقانه ندارد و اتفاقات عجیب و ناخوشایندی برای آنها رخ می‌دهد، عشق آنها درست از نمایش‌نامه‌های رمانتیکی مثل Pretty in Pink و با عشق، سایمون Love, Simon بیرون آمده که هر دوی آنها را کنار هم بسیار عجیب، خنده‌دار، دوست‌داشتنی و بی‌نظیر کرده است.
مارا و تس (هیلی لاو) دوست‌های صمیمی هستند و اگر هر دو سالم بمانند، این دوستی ادامه‌دار خواهد بود. تس که قصد دارد پس از جشن پایان مدرسه، به شهر دیگری برود می‌گوید: «من باید زندگی‌ام را شروع کنم، حتی اگر فقط چند دقیقه دوام بیاورد».

خودجوش Spontaneous

دافیلد اولین فیلمش را به شکل خارق‌العاده‌ای کارگردانی کرده و تصاویر خاطره‌انگیز و جزئیات جذابی را به خودجوش Spontaneous اضافه کرده است. دافیلد در استفاده از روش‌های داستان‌گویی که حالتی از دیوار چهارم دارد (اما اصلا بی‌ارزش محسوب نمی‌شوند) استعداد واقعی دارد؛ مثلا زمانی که هرکدام از قربانی‌ها در زمان شادتری دیده می‌شوند، بچه‌هایی که جلوی صحنه‌ای وحشتناک برای عکس سالانه مدرسه مقابل دوربین قرار می‌گیرند یا زمانی که دیلان به ماری در مورد علاقه‌اش نسبت به او بدون اینکه ماری حتی از وجود دیلان خبر داشته باشد می‌گوید و ما تمام این لحظات کوتاه را به صورت فلش‌بک می‌بینیم.
حتی برای صحنه‌هایی که مارا و والدینش (که حسابی ترسیده‌اند و حق هم دارند) با هم صحبت می‌کنند هم فضا وجود دارد. پایپر پرابو و راب هیوبل در نقش‌هایشان بسیار خوب و بامزه ظاهر شده‌اند.
بعد از تمام انفجارها، طنز تأثیرگذار و عشق سوزناکی که به تصویر کشیده شده، خودجوش Spontaneous یک درام کمدی نوجوانانه نادر است که در ۱۵ دقیقه پایانی مشتاق‌تر و جالب‌تر می‌شود و در بهترین حالت پایان می‌یابد. این یک فیلم خاص است.

این مقاله برگفته از نوشته ریچارد روپر در سایت chicago.suntimes.com است.

فیلم سینمایی خودجوش Spontaneous

سایر منتقدان درباره این فیلم چه نظری دارند؟

مالی فریمن | Screen Rant

خودجوش Spontaneous یک فیلم جالب و خونین به همراه صمیمیتی دردناک است که داستان زیرکانه و واقعی درباره زندگی، عشق و عوض شدن همه چیز در یک چشم به هم زدن را به نمایش می‌گذارد.

فرانک شک | The Hollywood Reporter

دافیلد که پیش از این تجربه نوشتن فیلم‌نامه فیلم‌هایی مثل سنت‌شکن: شورشی The Divergent Series: Insurgent و زیرآب Underwater‎ را داشته، پرش پیچیده میان آهنگ‌ها را در اولین اثرش در مقام کارگردان بسیار ماهرانه هدایت کرده و بیننده را حتی زمانی که مشغول خندیدن است، هیجان‌زده و بلاتکلیف نگه می‌دارد. همچنین ما در مقام تماشاچی به لطف دیالوگ‌های شوخ‌طبعانه و عمیق و دو نقش اصلی فیلم که بازی‌های جذاب، آرام و طبیعی از خود نشان داده‌اند، کاملا مجذوب ادراک شخصیت‌های اصلی می‌شویم.

مت زولر زایتز | RogerEbert.com

هر زمان که شارژ خلاقانه این فیلم رو به اتمام می‌رود، خودجوش Spontaneous به موسیقی روی می‌آورد که یا تماشاچی را شاد می‌کند و یا خنده را روی لب‌هایش خشک می‌کند.

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: بلاگ نماوا” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

نوشته نقد و بررسی خودجوش Spontaneous – یک فیلم نوجوانانه خنده‌دار و هوشمندانه اولین بار در بلاگ نماوا. پدیدار شد.